ประตู · แจ่ง

ประตูชั้นนอกในกำแพงดิน ตำนานพื้นเมืองให้ปี พ.ศ. 1825 หายไปตั้งแต่ทศวรรษ 2450 ระหว่างปี 2453–2458 รื้อคันดินและประตู…

ประตูด้านเหนือ เดิมชื่อประตูหัวเวียง หัวของเมือง กษัตริย์เข้าเมืองทางนี้ ถนนขึ้นเหนือไปแม่ริมและฝาง ทางหลวง 107 ยังเริ่มหน้าประตูนี้

ประตูด้านใต้ เดิมชื่อประตูท้ายเวียง ท้ายของเมือง มีกาดตั้งชิดประตู เปิดก่อนฟ้าสาง และถนนวัวลายวิ่งลงใต้จากตรงนี้

แจ่งตะวันตกเฉียงเหนือของคูเมือง หนึ่งในสี่ป้อมมุมที่เพิ่มเข้าไปในการบูรณะยุคหลัง ตี้สองด้านตรงของคูเมืองมาบรรจบ และตี้รถทางเดียวเลี้ยวหัวมุม…

แจ่งตะวันออกเฉียงใต้ของคูเมือง หนึ่งในสี่ป้อมมุมที่เพิ่มเข้าไปในการบูรณะยุคหลัง ตี้สองด้านตรงของคูเมืองมาบรรจบ และตี้รถทางเดียวเลี้ยวหัวมุม…

แจ่งตะวันตกเฉียงใต้ของคูเมือง หนึ่งในสี่ป้อมมุมที่เพิ่มเข้าไปในการบูรณะยุคหลัง ตี้สองด้านตรงของคูเมืองมาบรรจบ และตี้รถทางเดียวเลี้ยวหัวมุม…

แจ่งตะวันออกเฉียงเหนือของคูเมือง หนึ่งในสี่ป้อมมุมที่เพิ่มเข้าไปในการบูรณะยุคหลัง ตี้สองด้านตรงของคูเมืองมาบรรจบ และตี้รถทางเดียวเลี้ยวหัวมุม…

ประตูด้านตะวันตก ประตูสวนดอกไม้ ตั้งชื่อตามสวนหลวงที่กลายเป็นวัดสวนดอกหน้าประตู ถนนสุเทพออกจากตรงนี้ไปมหาวิทยาลัยและดอยสุเทพ

ประตูที่สองบนกำแพงด้านใต้ เพิ่มในสมัยพญาสามฝั่งแกนช่วงพุทธศตวรรษที่ 20 กำแพงใต้จึงมีสองประตู โรงพยาบาลชื่อเดียวกันอยู่นอกประตู

ประตูด้านตะวันออกของเวียง อยู่หัวถนนท่าแพ หันหน้าไปทางแม่ปิงที่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร เดิมชื่อประตูเชียงเรือก ตามหมู่บ้านค้าขายที่อยู่หน้าประตู